آرامش

صداهاي مصنوعي، تصوير هاي ساختگي،‌ بوهاي فريبنده، دنياي بي مزه،‌ زندگي خشن و دلخوشكنك هاي آدم هاي فريب خورده! آرامش را از من ربوده اند
به من بگو خانه ي آرامش كجاست
به من كه ديگر توان فريفتن خويش را در خود نمي بينم.
مطمئنم چيزي افتاد!!!
به محض بستن در خانه افتاد. اولاي صبح بود. يك روز آفتابي از آن روز هايي كه شب هايش نه سرد بود و نه دراز! همه جا را خوب گشتم جيب هاي بالا،‌پايين،كناري،پشت و حتي جيب مخفي كاپشنم، كه پول تو جيبي هر روزم را مادرم در آن مي گذاشت، را هم گشتم. با تعجب دور و برم را نگاه كردم و راه افتادم. روز اول مدرسه بود حس عجيبي داشتم. احساس مي كردم چيز مهمي را از دست داده ام.
از آن روز سال ها مي گذرد اما هر بار كه دري را مي بندم باز همان صدا را مي شنوم. چيزي مي افتد. هر روز مي افتد و اين را مطمئم كه هر دري كه در دنيا بسته مي شود يك چيز مي افتد. آن روزها نمي دانستم كه چيست كه مي افتد. اما امروز كه مي دانم باز يك سوال ديگر عذابم مي دهد و آن اين است كه چرا بايد بيافتد؟ مگر ما در زندگي جز آرامش چيز ديگري مي خواهيم؟ اگر اين طور نبود هيچ انساني هيچ وقت دري را باز نمي كرد كه روزي بسته شود! به من بگو كدام خانه است كه با بستن درهاي آن آرامش من چون سيب نيافتد! به من كه ديگر توان فريفتن خويش را در خود نمي بينم.