کمپ پناهندگان دوزخ!

عزیزان همشهری
چه سعادتی!
این بار بدون هیچ مناسبتی!
نه شهادت و نه ولادتی!
در یک فضای رقابتی!
فاز جدید گورستان شهر
با همت پلیسان بی یونیفرم!
و متخصصان داخلی!
در مساحتی به گستره ی شهرمان
و در حضور آدم فروشان برادر
با گذشتن از روبان های سفید و سبز
و عبور از فرش قرمز خون
یک شبه
افتتاح شد!
و پدرها
با گچی سفید
سایه روشن می زنند!
جسد غرور پسران بر باد رفته را
و نقاشی یک غار می شویم
در زیر چرخ ماشین خیابان ها
و شکارچیان بدوی
رقصان به دور آتش میدان
از سر می گیرند
سرود مقدس قبیله ی خون خوارشان را!
اضافه می شود
به دیوار غارها
یک خط دیگر
به جمع شکارها
و در نبود ما
تمامی بهشت
بدون کم و کاست
ازانشان می شود
مبارک است!
ملکوتیان
از اخبار ناصحیح ماهواره های آسمان
شوکه می شوند
و باران شاش
می برد با خود
تمامی نشانه های مردگان
و مادرم
به وقت صبح و شام
به روی تاقچه مرور می کند
خطوط چهره ام را
با گچ خیال
و دوستانمان
برای فراموشی این همه خاطرات تلخ
بعد رفع حاجت
یک دقیقه ی تمام!
سیفون را تا انتها
باز می کنند!
چه مبارک است
قبرستان شهر من!
بهشت محمدی!
کاش سوزانده می شدیم
بی کفن
ولی
شبانه دفن می شویم!
در قبرهایی با بتن مسلح!
و مردانی تا دندان مسلح!
و سرباز از خود می پرسد
شاید یک جور مبارزه بود
مبارزه نکردن!
و پشت تلویزیون
سنگر گرفتن!
در ذهن تشییع کنندگان
حتی بادبادک هم هوا نمی شود!
انقلاب در خیابان
با شکایت کاسبان محل محکوم می شود!
انقلاب در قبر بغل دستی من
عمود بر قبله
هم چو من
در کمپ پناهندگان دوزخ!
به انتظار نشسته است

نسل من را نکش!

هر که هستی نکش!
جان کشتگان « صبرا و شتیلا»
نکش
درخت نسل من
سوخته
از بیخ و بن
تو دیگر نکش
خیابان
به سان «کوره های سوزان» شده
نکش
شهر من «آشویتس»
«بوخن والد» شهر من!
ما همه «هزاره ای» نکش
ما از «آسوریان و ارامنه» نکش
صدام ما !
«انفال» ما دگر بس است
ایران «رواندا» شده!
نکش!

تصویر و صدای شهر ما!

پیغام تو و من
از امروز به فردا برسد
طومار بلند کشتگان راه فردا برسد
تصویر و صدای شهر ما خلاف میل تو
اگر امروز و فردا نرسد
یک روز دگر به خلق دنیا برسد
خیابان می رود و می رود تا برسد
از میدان انقلاب شهر
توده ای از خس و خاشاک
می رود و می رود تا که به آزادی میدان برسد

تف تف تف!

خس خس
خس و خاشاک بلند می شود
تف تف تف
تفنگ را که می کشد
بال بال بال
بالا می رود دوباره دست
دست دست دست
صدها دست
دستگیر می شویم
پر پر پر
پرواز می کند در آسمان شهر باز
باز باز باز
بازجو
مدام می پرسد
کو کو کی کی
کو کو کی کی
قطار مرگ می آید
خشت خشت خشت
خشتکم دوباره پاره شد!
بر بر بر
برپا می شود دوباره دار
دار دار دار
دارا بر دار
دیگر نمی خواند دوباره سار
سار سار سار
سارا سنگ سنگ سنگ
سنگسار می شود
تف تف تف
تفنگ را
غلاف می کند
تف تف تف
تفاله ی کثیف!

نازنین نرو نرو

کشیده می شود به روی دست
دست دست
یک جنازه می رود دوباره هست؟
هست هست
نازنین نرو نرو
نرو نرو
شعارهایشان
همان شعارها!
پیام تازه نیست!
ایست ایست!
این شعارها
نه درد من
نه درد تو
نیست نیست!
درد ما
نوشته های «بولتن محرمانه» نیست!
رسید آمار کشتگان به بیست؟
بیست بیست!
کشیده می شود به روی دست
دست دست
جنگ مذ//هب!
جنگ قد//رت!
دست هایمان را دوباره بست
بست بست
خدا که سبز می شود
سبز سبز
بدان
دوباره رنگ می شود
رنگ رنگ!
و تو!
هر چه داد می زنی
برای حذف تو
جلوی اسم تو
دوباره تیک می زنند
تیک تیک!
و بر مقدسات تو
دوباره رنگ می زنند
رنگ رنگ!

درد مادر بزرگ، درد دموکراسی!

مدام
پشت سر هم
ناله می کند مادر بزرگ!
جلب توجه!
یک ذره شاید ترحم!
یا یک نگاه!
گاه یادش می رود
گردنش بود
یا که پایش
اما سر آخر
همه باید بفهمند!
که جایی
تکه استخوانی
در آن اندام افتاده ی از ریخت افتاده
تیر می کشد!
درد مادر بزرگ
درد دموکراسی است!
مادر بزرگ
از سر می گیرد
فغان را!
این بار
برای یک تصویر مبهم
از پشت عینک ها!
از شهر تلویزیون
تهران!
یک تیر دیگر!
این بار در جان یک دختر!
درد آن دختر که مرد !
باز هم
دموکراسی!
درد بی درمان ما!
درد مادر بزرگ های ما!
«حقوق اجتماعی تامین!
برای همه
مادر بزرگ!
و آن دختر!»
آن دختر جنگید
مادر بزرگ هم نالید
چه خوب!
با رای مادر بزرگ!
او هم سرشماری شد!
یک نفر!
یک زن!
یک مادر!
و یک کوپن از پول نفت!
«حقوق» برای او
فقط در «بانک» معنا می دهد!
«حقوق زن»
یعنی دستمزد یک زن شاغل!
«آزادی» برایش
یعنی خیانت
ول شدن!
نه حق زندگی!

مادر بزرگ

نمی داند تعریف حقش را

ولی دردش را چرا!

«غم نان»!

و هزینه ی درمان!

درد مایوس شدن

از خواندن یک تابلو!

درد درک یک رخداد کوچک

در یک فیلم کودک!

هیچ کدام!

گفته بودی کدام؟
سخن از توست
رای تو!
من نمی دانم کدام؟!
و تو مختاری
با هر کدام!
یا با هر کدام!
و یا بر علیه هر کدام !
یا که اصلا
هیچ کدام!
من از کدام؟
یا با کدام؟
یا هم چون کدام؟
نیستم من!
هیچ کدام!

sy

حق با شماست! جان مادرم غلت (غلط؟) کردم!

آخ
نزن
جان مادرم غلت (غلط؟) کردم!
قسم دروغ ؟
ضعف املا بود!
ما کردها «ط» نداریم!
ضعف الفباست
تحصیح می کنم!
غلططططط کردم!
بهتر شد؟
باور کنید گفتم
پیرمرد دکه ی روزنامه ای هم گفت
باز هم
این بار هم
حق با شماست!
نمی دانم
مثل روز
روشن بود
فقط من که نمی گویم
همه
این را
کمتر از من نه
بیشتر حتی
خوب می دانند!
مگر که خالی نیست؟
این جیب های ما
خب دیگر؟
پس
حق با شماست
شما باید ببخشید
جوانند
نمی فهمند
سنگینی می کند
کله هاشان
بر تن (های رعنا) شان!
پرانتز را هم
غلت کردم!
حق باشماست
اسلحه دارد
و فشنگش بیش تر
مدارک مستدل است!
حق با اوست
دیدید؟
از روز هم
روشن تر!
تازه
آن بالا را چه می گویی؟
با آن هاست!
با چه زبانی
باز باید بگویند ؟
طفلکی ها راست می گویند!
به پیر
حق
با ماااااااااا
نییییییییییست!
دیگر نمی گویم
این آخرین تکرار
گفتنش جرم است
همین یک بار می گویم
خداااااااااااااا
بااااااااااااااا
آن هاست!
راه بیافت!

تشابه خنده دار رقابت انتخاباتی با بازی فوتبال!

نگارنده ی این سطور صرف نظر از هر گونه جهت گیری ای پیرامون سلامت یا عدم سلامت در انتخابات نحوه ی برخورد مسئولان کشور با این اتفاقات را کاملا غیراخلاقی و حتی گاه غیر انسانی می داند.
امروز یکشنبه 24/3/88 ، آقای محمود احمدی نژاد در مصاحبه ای که با خبرنگاران کشورهای مختلف جهان داشتند دیدگاه­های خود را در مورد نا آرامی های اخیر شهرهای ایران در واکنش به نتایج انتخابات اعلام کردند.

آقای احمدی نژاد در پاسخ به سوالی ازجانب خبرنگاران پیرامون این نا آرامی ها اعلام کردند که ...«به هر حال مثل مسابقه فوتبال است و شدت احساسات يك كارهايي مي كند و در اين مسابقه 40 ميليون نفر شركت كرده و خود وسط مسابقه بودند و آزادي كه در ايران است نزديك به مطلق است»...
...« افرادي كه شلوغ كاري مي كنند 2 ، 3 هزار نفرهم نمي شود رفتار اينها مانند تماشاچي های فوتبال است»...
...« البته در يك مسابقه ی فوتبال هم ممكن است تماشاچي ها عصباني شوند و نيروهاي انتظامي با آنها برخورد مي كند كسي كه از ورزشگاه بيرون مي آيد و چراغ قرمز را رد مي كند پليس با او برخورد مي كند فرق نمي كند كه او چه كسي باشد. خوشحال نيستم كسي چراغ قرمز را رد كند و جريمه شود اي كاش رد نشود»...
اینجانب به عنوان شهروند این کشوراین نحوه ی پاسخگویی به این قضیه را نوعی فرار از پاسخگویی به حساب می آورم.

تشابه انتخابات با بازی فوتبال و تشابه شرکت کنندگان انتخابات به هواداران فوتبال به نظر اینجانب بسیار غیر منطقی و حتی خنده دار است.
- ایشان اگر تخصصی در این مورد داشتند فوتبال در دوره ی ریاست جمهوری گذشته ی ایشان که به قول بعضی از کارشناسان با انتخاب آقای مایلی کهن به سرمربی گری تیم ملی به اوج سیاسی بودن خود رسیده بود! نتیجه ای مقبول در حد باشگاهی و یا در حد تیم ملی کسب می کرد! و متاسفانه تحلیل نتایج تیم های ایرانی چه در حد ملی و چه در حد باشگاهی ما را از اصل قضیه دور می کند.
- در فوتبال اشتباه داوری جزئی از بازی است اما در انتخابات داورها نباید اشتباه کنند! و اگر شما اعتقادی به این اشتباه ندارید بگذارید نمایندگان معترضین این بازی را بازبینی کنند. افسوس که سیاست ما برنامه ی نود ندارد!
- بازی فوتبال جدا از این که امروز به چیزی غیر از یک ورزش معمول تبدیل شده است و تاثیرات اجتماعی و سیاسی بزرگی هم در پی دارد اما کل بازیگران تاثیرگذار یک رقابت ورزشی از سرمربی و بازیگران گرفته تا روزنامه نگارانی که قلم به نقد می کشند تعدادشان به چند هزار نفر هم نمی رسد! و حتی اگر تاثیر تماشاچیان را هم در نظر بگیریم نهایتا به چند صد هزار نفر در ایران می رسد! در حالی که در یک انتخابات معمول در ایران حداقل سی میلیون نفر مشارکت می کنند!
- تماشاچیان اگر بعد از بازی ماشین آتش می زنند، ویترین مغازه ها را می شکنند و ... این را باز هم باید در مشکلات جامعه ریشه یابی کرد. آیا شما اتفاقات رخ داده بعد از اعلام شمارش آرای انتخاباتی را که ریشه یابی کردید به حسادت در پیروزی انتخاباتی رسیدید؟! واقعا همین! فقر، بیکاری، ترس از جنگ و ... و حتی یک به قول خودتان شبهه! پیرامون رای ای که داده اند؟!
- بعد از یک مسابقه ی فوتبال کسانی که شورشی خیابانی ترتیب می دهند جدا از فحش هایشان در شعارهایشان مدیریت تیم را هم نقد می کنند! آیا شما به شعارهای به قول خودتان اغتشاش گران هم گوش کردید؟
- چرا شما به این تماشاگرنماهای عرصه سیاست! با شمارش مجدد آرا یا برگزاری انتخابات مجدد موافقت نمی کنید تا دیگر جای هیچ گونه ابهامی باقی نماند. عبارت آزادی نزدیک به مطلق در ایران امروز از گفته های خودتان بود! آیا مردم این حق را ندارند؟
- چراغ قرمزی که شما از آن سخن می گویید برای بسیاری از کشورهای جهان چراغ قرمز نیست! و خواهش می کنیم در مورد میزان جریمه ی عبور از این چراغ قرمز اندکی بیشتر تامل کنید تا احساسات مردم جریحه دار نشود. بالاخره همین تماشاگرنماها! هم فرزندان این سرزمین هستند.
- در فوتبال وقتی طرفداران تیم پیروز هم به خیابان می ریزند! پلیس به استقبال از آنان نمی رود آن چنان که شما رفتید!!!

بیشترین تشابه بین فوتبال و انتخابات در این نکته است که مردم با این اوصاف فکر می کنند که مثل توپی هستند که هر کس به آن ها می رسد لگدی نثارشان می کند! و خوب می دانند که توپ طلایی هیچ وقت یک توپ واقعی نیست!

امروز شما از عدم وجود شکاف بین مردم سخن گفتید. بیایید از چنین مسائلی که باعث شکاف می شود بپرهیزیم!

خر حیوان نجیبیست!

یکی به یکی گفت خر
طرف چیزی نگفت
سرش را پایین گرفت
و رفت
یکی به یکی گفت خر
طرف عرعر کرد
هر دو خندیدند
یکی به یکی گفت خر
طرف عرعر کرد
و با جفتک دهنش را نشانه گرفت
بالاخره
خریت هم حدی داشت
این داستان هم تمام شد
یکی به یکی گفت خر
در دم از گفته پشیمان شد
یکی به خودش گفت خر
و هی عرعر می کرد
خر بود یا نبود
فقط یکی بود!
یکی عرعر می کرد
و خریتش را به کل دنیا اعلام می کرد!
عده ای
دلشان به حالش سوخت
عده ای
خنده زنان
و عده ای
از ترس تغییر!
نوازشش کردند
اما
بعدها

که همه خر شده بودند!

فهمیدند
خر حیوان نجیبیست
کفتار هم زیباست
و جغد آن قدرها هم که می گفتند

شوم نیست!!!

این چیست؟!!

این دیگر چه موجودیست؟!

ما که هستیم!

می 1968! فرانسه!
در آن روزهای پاریس
که پارس سگان نیز به گوش نمی رسید!
پچ پچ کنان همه می گفتند
ستاره دار است!
اما
از هفت آسمان
ندارد ستاره ای!
بیچاره ی «روان پریش توده ای»!
سرخک ، کزاز و دیفتری!
«روان پریش توده ای»!
«آنفلوآنزای خوکی»
از بس که کله پوکی!
« کوهن بندیت »
اخراج باید گردد!
«امتحان معارف »
در موعد مقرر
برگزار باید گردد!
کمیته ی انظباطی
حمایتت می کنیم!
دانشگاه تعطیل و باز و تعطیل و باز
باز
در باز
باز می شود!
آن در!
نه شکسته می شود!
و سال ها بعد گفتند
که پلیس دیگر وارد نمی شود!
از آن در!

در «شانزده آذر» سوربن!

مرگ بر؟!
ذهنم یاری نمی کند دیگر
اما

اینقدر کوتاه نبود

دیوار آن جمله!
«دانشجوی ز.ن.د.ا.ن.ی »
آزاد
باید ( رو ما تعیین می کنیم؟!)
گردد!
«صدو شصت هزار دانشجوی دانشگاه‌های پاریس»!
فقط نگاه می کنند!!
((«جنبش د.ا.ن.ش.ج.و.ی.ی تماشاچی نمی خواد»))
و رادیو با صدای بلند
و در نهایت صراحت
از مزدور می گوید!
آفتاب که می رود و باز بر می گردد
یک روز دیگر است!
نه
دیروزاز تقویم گم شده!
یا شاید درست می گویند
دیروز! توهم ماست رفیق
اما
رفقای ما؟
همین جا بودند!
یعنی پریروز هم نبوده اند!
چه خواب سنگینی
از عوارض « ترامادول» است!
هویت «چگوارا» تکذیب می شود!
کسی نمرده است!
خدا را شکر!
فقط
بیچاره!
ناخن نگهبان لای در مانده!
به مردم قول می دهیم
بهتر شود حتما!
اما
گرفتیم دزد را آخر
«ماشین ر.ی.ش ت.ر.ا.ش»
که حتی شما هم
دزدیدنش را نفهمیدید!
پیدا شد
و در عزای صاحبان «ماشین» های ر.ی.ش ت.ر.ا.ش!
کارگران کارخانه ی «رنو» سیاه می پوشند!
کارگران «قلعه ی باستیل» اینبار
فقط نگاه می کنند!
«دو گل»
تب می کند
در «کاخ الیزه»
و هی اصرار می کند
که من سقوط نخواهم کرد!
فردای آن روز
دوگل خواب ندیده است
اما
روی دیوارهای «شانزه لیزه »
نوشته است
رفیق !

آن ها نبودند!
ما که هستیم!

کارتون های نسل ما!

وقتی برای اولین بار یک تلویزیون رنگی 14 اینچ با مارک شهاب از تعاونی فرهنگیان، جاده های خاکی و کوچه های پر ازدحام شهر را طی کرد و خود را به داخل خانه ی ما کشید به یکباره همه ی رویاهایمان رنگی شد. این اتفاق آن چنان تحول بزرگی بود که کارتن جای تلویزیون بعد از حدود دوازده سال از« انقلاب رنگی تلویزیون! » با ذکر تاریخ خرید آن توسط دایی ام هنوز از بین نرفته بود!
پدرم آن زمان «اوشین» و «لینچان» را سیاه و سفید دیده بود و رنگی شنیده بود! و می خواست در خانه ی تازه نیمه ساخته ی خودمان! رنگی ببیند و رنگی تعریف کند! جالب آن که بعد از آن ماجرا پدرم فقط اخبارها را رنگی شنید و رنگی فهمید! و تمام سریال ها و فیلم ها را رنگی خوابید!
و درست پانزده سال بعد به این نتیجه رسیدم که پدر و مادرم بعد از آن ماجرا هم، فقط رنگی آرزو کردند. آن ها همیشه سیاه و سفید زندگی کردند!
کودکان هم نسل من مادرانی خوره ی روح نداشتند! که با مدارک پزشکی «برنامه ی خانواده» همه دکتر، مشاور و روانشناس شده باشند و به زمین و زمان گیر بدهند! ما جز اندکی سایه پدر کاملا زیر آفتاب آزادی بزرگ شدیم. مدارس در زمان ما دو شیفته و سه شیفته شده بود! گویا اجداد ما «تنظیم خانواده» پاس نکرده هیچ! سری پر سودا داشته اند. هفته های «شیفت بعد از ظهر» زیباترین هفته های کودکیمان بود! تا ساعت ده راحت می گرفتیم می خوابیدیم. اکثرا از صدای شلوغ شدن کوچه یا "که لکیت" فرش بیدار می شدم! مادرم حیاط را جارو کشیده و پشت دار قالی سنگر گرفته بود و چیزی حتما روی اجاق می جوشید یا نمی جوشید! اول از همه تلویزیون روشن می شد. مادرم از صدای تلویزیون می فهمید که باید برایمان صبحانه بیاورد. صورت نشسته چای شیرین می خوردیم و «کارتون» می دیدیم! چه روزهایی بود!
روزگار ما روزگار پلنگ صورتی، رابین هود، میکی ماوس، گوریل انگوری،معاون کلانتر،هاچ زنبور عسل و نیکو، حنا دختری در مزرعه، خانواده دکتر ارنست، بالتازار و زبل خان،جیمبو، سرندی پیتی و کونا ، ایکیوسان، مارکوپولو،با خانمان، بلفی و لی لی بیت، چوبین، پت پست چی، مورچه و مورچه خوار، پسر شجاع، واتو واتو، گالیور،پینوکیو، پت و مت، سندباد، آلیس، هاكلبرى فين، بینوایان، بل و سباستین، دهکده ی حیوانات، نل، بچه ها ى مدرسه آلپ، لوک خوش شانس، آقای سکسکه، هایدی، تام و جری، خاله ریزه و قاشق سحر آمیز، گربه سگ، وروجک و آقای نجار، کاپوت ومیگ میگ، ملوان زبل، یوگی و دوستان، تن تن، چاق و لاغر، دیوید کاپرفیلد، آن شرلی ، کارآگاه گجت ،بابا لنگ دراز، کماندار نوجوان، تویتی، بامزی، فوتبالیست ها و افسانه ی سه برادر بود که ما فقط دو برادر بودیم! بدون خواهر!

کمی که بزرگتر شدیم دوست داشتم فیلم کودک نگاه نکنم چون می خواستم بزرگ شوم! ولی همیشه شکست می خوردم!
اما الان دیگر تماشای کارتون برای هم نسلان من صفایی ندارد حتی شرک و هری پاتر پر فروش! مثل این که بزرگ شدیم!

به دختران "المپ" علیا و سفلا!

"هرا" شو
بر "زئوس"
یک دم بشوران!
بیا این بار دیگر خطر کن!
فکر خدایی "هادس"
از سر به در کن!
آفرودیته !
ای ایزدبانوی عشق
به "آتنا" و "متيس" بیاندیش
و با "هرمس" سفر کن!
"هستیا" ی باکره ی مظلوم!
خدا دیگر ندارد رحم با ما
برای قربانیان این بار
اما
"استیمفالید"
دوباره برگشته ست!
و تمام آفتاب را از ما گرفته ست
اجاق خانه! را پاییدن بس است
"دیمیتر" درد انسان را
چه خوب می فهمی
برخیز!!
ای بغ دختان شهرمن!
میترا! آناهیتا! آذر!
در آشپزخانه پوسیدید آخر؟!
در شهر میان کوه ها!
از نان و شراب!
دیگر خبری نیست
پس از منشور آخر
کسی دیگر همی! چیزی نپرسید
چرا من زن؟
دراین خانه؟
چرا با تو؟
چرا در پله ی پایین نشستم؟
وزان پس
صدای زن
فقط لالایی کودک
فقط بله
فقط چشم
ولی هر شب زنی
از فرط ترسش قصه می گفت
"شهرزاد" ما تنها کسی بود
برای آزادیش از پای ننشست!
برای کودکان کودکانش هم چنین بود
"ا.س.ف.ن.د.گ.ا.ن" میوه شیرینشان بود
در این جمع هم
زنانی
در " ه.ش.ت.م م.ا.ر.س"
به خوشه ی پروین رسیدند!

تلویزیون و نمایش فقر!

تلویزیون نگران است
به شدت هم نگران است
که مردم
تعرض می کنند!
به حرمت چراغ قرمز
به قداست خط عابر
و تاکیید می کند
که باز هم نگران است!
دستفروشان!
در مترو حقانی!
بازار تهران را تهدید می کنند!
اما سکوت می کند!
نه یک دقیقه
نه دو دقیقه
برای همیشه سکوت می کند
که زنی جوان
سی ساله
از روستای آلوز آغاج قروه
از شدت فقر
به آتش می کشد خود را
و تازه دامادی
در جنگلهای "مارغان" سردشت
و پسری بیست و چند ساله
در "پارک آبیدر"
با طنابی از تکه های پیرهن
حلق آویز می کنند خود را!
از هراس فقر!
و تلویزیون
به احترام آن ها
در بین اخبارش!
از بحران می گوید
بحران معنویت!
باران تگرگست
در کوچه های تاریک!
پیاده روهای تنگ!
اینجا برای انسان
جا بسی تنگ است! کاکو!
تلویزیون تبریک می گوید
باز هم یک سیمرغ دیگر
فیلم کودکی در فقر و بدبختی
در حال پا مال کردن خشتی
زنی گریان
بر دار قالیچه!
زیر پوشش بهزیستی
و بنیاد خیریه بازیچه!
حین نوشتن املا
دو بار پرسیدم
وخیم یعنی چه؟
معلم با نگاهش گفت
جنایت!
بیکاری و فحشا!
و در جوابم گفت
فقط بنویس! همین
حالا سر خط!
سر خط !
نه
زیر خط فقر
یا بالای خط شاید
نه
ته خط است یارو!
مرتیکه ی بز دل ته خط است!
تلویزیون درست می گوید
بهارهای شهر من زیباست!
مرز بین کوه و دشت بسیار هم زیباست!
مردی به جرم ت.ش.و.ی.ش ا.ذ.ه.ا.ن
سرکوب می گردد!
و آن یکی هم باز
علیه ا.م.ن.ی.ت م.ل.ی تهدید می گردد!
پای دلقکی هم در میان است
روی بشکه های ن.ف.ت!
خندان و شادان خرامان می رود آن جا
دو کاندیدا
بر سر قدرت
متهم می کنند هم را
که می دزدند از جیب این مردم!
و باز هم
چیزی نمی گوید
این تلیفیزیون!!!

دست ها باید که کاری بکنند!

سانتر می شود
قوس می گیرد
می چرخد و می چرخد
شکمش را نشانه رفته سری!
چاره ای نیست
جز چرخیدن و رفتن
آن گاه که اندیشه ی پا به توپ تزریق می شود!
اندیشه ی گل!
اندیشه ی ساختن یک فرصت گل
اندیشه ی ویران کردن یک دیوار دفاع
اندیشه ی لرزاندن یک تور شرف!
مدافعان که باز می مانند!
یک نفر مانده و حیثیت ما!
گرد می شود!
چشمان سه داور
و چشمان هزاران خودی و غیر خودی
روی صندلی ورزشگاه
پشت تصویر و صدا!
نگاه ها همه بر توپ
و توپ بی تفاوت
می چرخد و می چرخد
و سوت می زند!
دروازه بان مردد از ماندن و بیرون جستن!
دروازه بزرگ است
اما
تجربه ی تاریخ دفاع
می گوید که برو
فاصله نزدیک است و تو باید بپری
قبل گره خوردن اندیشه ی سر با توپ!
دست ها باید که کاری بکنند
اندیشه ی دستان تو
که باید بپری!

کودکان سرزمین من!

در عصر گوش پاک کن ها
در عصر سمعک های دیجیتال
ماشین تعقل ما
در یک باند فرکانسی
ترمز دستی را کشیده
و هندسفری در گوش
رپی بی معنی را مرور می کند
در عصر خلال دندان ها
در عصر مسواک های برقی
کسی به فکر گرسنگان بن بست های کوچه نیست!
و انسان واپسین!
زندگی را به سینما نباخت
و کودکان سرزمین من
طعمه ی بازی های رایانه ای
طعمه ی تلویزیون نشدند!
کودکان جدا مانده از زمان
از سینما
از رایانه
در کوچه های تنگ
در حاشیه های شهرها
گم شدند
هنوز پزشکان اینجا
به هیچ کودکی توصیه نکرده اند
نخور
ننوش
نبین
نخوان
اینجا دنیای روزه داری های اجباریست
روزه ی خوردن و نوشیدن
دیدن و خواندن
در فکر ماشین زمانید و اینجا
اهریمن طبیعت
مستند تاریخ انسان را
در بزرگ ترین سینمای جهان
به تصویر کشیده ست!

مناظره و رسوایی!

نکند شناسنامه ات مهر نخورد!
نکند چیزی بگویی به آقایان بر بخورد!
تلفن خانه
به بی سیم جنگ می ماند!
نخودا داخل صندوقا!
خشکسالی محصولا!
دیالکتیک هرزه علفا!
رسیدن به مرز فنا!
تا به کی باید بترسانی مرا!
تو را خطاب می کنم تو را!
شما!
مشهدی حاجی !
سید!
دکتر کربلایی!
کاندید می شوید
آمرانه
گلچین می کنید
و منصوب
در یک انشعاب جدید
برای مصلحت نظام
سر در یک سفره دارید و
آّب از آّب تکان نمی خورد!
رسواییتان دیگر چیست؟
تکلیف چیست؟
کردی دور صندوق برقصیم
عربی روی صندوق قر بدهیم
یا بریک صندوق را له و لورده کنیم!

امروز چندم خرداد است؟ رای می دهی؟

فرم را که پر می کنم
به یکباره گیج می زنم
87 بود یا 88؟
تابلوی بانک 88 را نشان می دهد
سرم را که پایین می گیرم
فرم را ندیده نگاهم را باز بر می گردانم
امروز چندم خرداد است؟
ببخشید آقا شعبه ی سی تیر؟
ممنون
اندکی فکر برای تبدیل تومان به ریال!
صفرها در بسته های سه تایی نظام می گیرند!
پول که به حروف تبدیل می شود
اثری از صفرهای بی ارزش نمی ماند!
1056000
یک میلیون و پنجاه و شش هزار ریال!
پول که به حرف می آید
صفرها مانند برگه های رای می شوند!
عین مردم
که باید باشند
ولی خوانده نمی شوند!
عین واو خواهر!
درست مثل واو "می خواهم"!
انتخابات که می شود
یکی رای هم مهم می شود!
مثل یک صفر!
ولی این صفرها با هزارها و میلیون ها و میلیاردها دسته بندی می شوند!
و وقتی که پول بی ارزش می شود
صفر بی ارزش می شود
انسان بی ارزش می شود
صندوق دار می پرسد
رای می دهی؟
من فقط تشکر می کنم!
از بانک که بیرون می زنم
دیگر مهم نیست امروز چندم خرداد است
و اضافی ترین صفر می شوم!
صفر اضافی ریال!
در حساب های تومانی!

تو مرا می خوانی

نه سرخ می شوم
نه آبی
نه زرد
سرخ بودم
آبی شدم
زرد خواهم شد!
بیدار بودم
به یکباره سکوت گم شد!
از کنج اتاق
نقطه ی تا شدن انجماد دیوار!
از لیلی پشتی! بلند شد
تا فرهاد تابلو!
آرام آرام
خود را بالا می کشید
نم زدگی دیوار را پیچید
چسبید به سقف
ارتفاع اتاق کم می شد
صندلی
میز
مانیتور
کیس
گوشی
یازده
دو صفر
و دست نوشته های ساموئل بکت
بلند می شود
هی هی ! دختر!
این جا در خلائی ناب همه چیز می چرخد
و چایی مادر از استکان جدا می شود
تو مرا می خوانی
بفرما
چایی!
من محصول آرامش همین معجونم!
نوشیدن اندیشه!
گوارای وجود!
به سلامتی تو نازی
شما!
به سلامتی تو که شمایی!
من همانجام
بالای سرت
چسپیده به سقف
مصلوب
اما نه مسیح
تو مرا می خوانی
اندیشه ی مصلوب به سقف!
و تو آرام می خوابی
و تو نیز به سقف می چسپی!
دنیا وارونه که می شود!
همه مصلوب!
همه چرخان!
و من و تو
آزاد
به قید وثیقه ی زمان
تو مرا می خوانی
و من عروج می کنم
به تو
به آفتاب
و من نه سرخ می شوم
نه آبی
آرام آرام
بالاتر که می روم
زرد می شوم!