مسعود فراستی منتقد سینما یه جایی می گه:
باید خوب خداحافظی کرد. یعنی باید خوب کات داد. چه خداحافظی با زندگی. چه خداحافظی با یه دوست. با یه آدم عزیز. خوب باید خداحفاظی کرد. به موقع باید خداحافظی کرد. با احترام باید خداحافظی کرد. با خوشحالی باید خداحافظی کرد!
و بعدش می گه تایمش رو باید فهمید. باید گفت اندازه ش همین بوده. ازش پشیمون نیستم. خداحافظ!
ویدیوی مصاحبه اش را این روزها چندین بار دیده ام. همه ی جمله ها تک به تک زیبا هستند ولی انگار همیشه با هم جور نمی شوند.
خوب و به موقع و با احترام و خوشحال!
چطور می شود درست وغلط یک تصمیم را با خوب و بد هم ارز کرد. یعنی یک خداحافظی درست و خوب را از درست و بد تشخیص داد! این که دارت کجای سیبل باید فرود بیاید به بازی ای بستگی دارد که انتخاب کرده ای! من خیلی دیر فهمیدم که همیشه مرکز سیبل هدف بازی کننده های دارت نیست. همیشه جفت شش تاس ها برنده ی بازی تخته را مشخص نمی کنند.
چطور می شود به موقع بودن را فهمید. چقدر هوش و تجربه و شانس لازم است تا حرکت های نرفته ی یک شطرنج باز را حدس زد. یا چطور می شود خوشحال بود از تنها گذاشتن دیگران. خشنود بود از نرفتن ادامه ی راهی که طی نشده یا مگر می شود با یک آدم خیانتکار با احترام خداحافظی کرد!
وقتی روی مقاله ی ارشدم کار می کردم. عاشق الگوریتم های بهینه سازی بودم. این که چطور یک الگوریتم مجموعه ی داده ها را به سمت یک خروجی مطمئن و بهینه می برد. این که زندگی مورچه ها، زنبورها، پرندگان، گرگ ها، ماهی ها و کوسه ها و ریاضی کردن آن ها می تواند ما را به نتیجه های منطقی برساند سرخوشم می کردم.
این روزها بدجور برای چیزهایی که می شنوم نیاز به یک نرم افزار گمز (GAMS) دارم که با سولورهای (Solver) مناسب یک جواب منطقی تر به من بدهند. اصلا کسی هست که مدل ریاضی این روزمرگی ها را بنویسد که بفهمیم چطور می شود خوب و به موقع و با احترام و خوشحال خداحافظی کرد!
