مرگ عشق

ادامه دادن بی فایده بود . می دانست بی فایده است. این را خوب می دانست. درست مثل آن که با تکه ای زغال روی لوحی سیاه شعری عاشقانه نقش کنی.
دستگیره را چرخاند و در را آرام آرام باز کرد. آنقدر که بتواند انتهای سالن را کاملا دید بزند. سایه ای او قبل از او وارد شده بود . به ساعتش نگاه کرد. ساعت از هفت گذشته بود. باز هم دیر رسیده بود. او همیشه دیر می رسید .
این آخرین فرصت او بود که از دست رفت. اما زیاد پشیمان نبود. انگار می دانست که چیزی تغییر نمی کرد. از پرستار پرسید ببخشید مریض این بخش ...؟! قبل از این که جمله را به آخر برساند جواب همراه با خشونت پرستار را شنیده بود. او رفته بود شاید برای همیشه رفته بود.می خواست خیلی زود همه چیز تمام شود . بریده بود و دیگر تحمل آن همه درد را نداشت. کاش می توانست تمام آن خاطرات را خط به خط پاک کند. روی دیوار نوشته ای بود که رنگ کلمه ای از آن با بقیه فرق می کرد. آن کلمه به بهانه ی کلمه­ی دیگری نوشته شده بود. عشق فقط یک وسیله بود یک بهانه! او زندگی را خوب فهمیده بود و دیگر آن کلمه در نظر او آن چندان فریبنده نبود .حتی به او آن قدر امید هم نمی داد که تلاشی برای از سر گرفتن زندگیشان انجام دهد . ادامه دادن بی فایده بود. او این را خوب می دانست.