لابه لایِ درس پایِ تخته ام ...
به گوشیم نگاه می کنم
به راهِ خانه ام ...
به امتدادِ کوچه تان نگاه می کنم
شیطنتی ناشیانه است
بی عشق
بی قول و بی قرار
پس چرا به آرشیوِ گفته هایت مدام نگاه می کنم
یادِ بودنت شبیه آرامشِ نخِ دندان کشیدنست ...
از تل انبارِ خاطراتِ کهنه ام
یکی را برون کشیده و نگاه می کنم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر