این جا همیشه دیر است

گریه کنان
می گفتی که بمان
درست می شود

همه چیز!
در عبور زمان
یادت هست ؟
من ماندم
و یک عالمه رویای جوان!
اما نشد
شد؟
که نشد!
جوان بودم و آن دم
«نشد» یک واژه بود با معنای پنهان!
و در دنیای پر امید من هم قابل کتمان!
نشد مادر نشد
برای پریدن
از این همه دیوار بلند
فرصت رفتن که نشد!
من «دیر» شدم!
«دیر» یعنی جیب خالی
گریه ی مادر
ندادن ویزا
گذشتن عمرم
«دیر» یعنی نمی روی دیگر
این بار
شاید نگفتی تو
ولی ماندم
«نشد»ها تماما شد
و شد آن چه نمی بایستی که می شد
«شدم»
یک آواره ی تنها
میان این همه بز دل
اوج افتخار مردمان شهر من لال بودن است!

«گوسفند پیغمبر» نماد اشخاص نمونه است!
برایشان که حرف می زنی
مدام به ساعت نگاه می کنند!
و «دیر» را برای خود بهانه می کنند!
غافل از این که

این جا همیشه «دیر» است!