شنبه، آبان ۲۶، ۱۳۸۶

شعر چه می گویی؟



شعر چه می گویی؟
بلبل و پروانه!
گل و شمع!
شعر که می خوانی؟
آن دروغ زن آرمیده در بی خبری اتاق؟
داستان مرا بشنو
از زنی از جنس مادر و بی مادر!
دردانه ی پدر
قهرمان دختر
که امروز جز در قاب خیال از او تصویر نیست
پدر رفته است
و مادر را با خودش برده است
و او
مانده ست با خواهری از جنس بغض
برادری از جنس راز
خانه ای خالی
خالی از رنگ گذشته
بوی بابا
سایه ی دستان مام
هین! بگو تو شاعر شیرین سخن!
از برای این زن تنها چه داری جز دروغ؟
جز خدای بی خبر
و کشک و دوغ؟
دخترک گوشش پر است از جمله های خامتان
ذهن او سیر است از اوهامتان
درد را جز با نشان درد مرهم نیست!
خنده های دخترک جز در نشان راه ممکن نیست!
در

خداحافظی خوب

مسعود فراستی منتقد سینما یه جایی می گه: باید خوب خداحافظی کرد. یعنی باید خوب کات داد. چه خداحافظی با زندگی. چه خداحافظی با یه دوست. با یه آد...

  • روزهای خرداد
    کوه های خرداد هنوز برف دارند اما گندم های کم رمق امسال دارند کم کم زرد می شوند و برفِ یکریزی که می بارد نگرانم می کند. از خواب که بیدار م...
  • حلزون ها
    حلزون ها هر روز صبح که از خواب بیدار می شوند می دانند که شب های فردا هم بی خانه نمی مانند و هر چه جان بکنند هم خانه هاشان دو تا نمی شود ...
  • روز و روزگارِ دیگریست!
    سلام آقایِ پدرِ دختر. پسرمان را به غلامی آورده ایم که اگر مشکلی در وصلتِ مابینِ دو طایفه نیست اجازه بدهید دستِ دخترتان را برای پنجاه شصت سال...