با نخستین کوچندگان جهان

این شعر شیرکو بیکس بعد از حمله ی این روزهای ترکیه به کوردهای سوریه مدام در ذهنم تکرار می شود: 

                               

با نخستین کوچندگان جهان، تا به امروز کوچیده ام	ئەوەتەی کۆچ هەیە، کۆچ ئەکەم
بعد برافروختن اولین آتش، هم چنان می سوزم	ئەوەتەی گڕ هەیە، ئەسوتێم
از آن زمان که آب هست، مدام غرق می شوم	ئەوەتەی ئاو هەیە، ئەخنکێم
و از اختراغ اولین تیغ، تاکنون قربانی ام	ئەوەتەی تیغ هەیە، قوربانیم
پس از پیدایش خاک، هنوز بی خاک مانده ام	ئەوەتەی خاک هەیە، بێخاکم
از سربرآوردن اولین کوه ها تا به امروز، غلت غلتان از صخره هاشان سقوط می کنم	ئەوەتەی شاخ هەیە، من تلۆر دەبمەوەو
از رویش نخستین درخت ها تا چوبه ی داری بوده، به دار آویخته شده ام	ئەوەتەی دار هەیە، لێی ئەدرێم
من از پیش از موسی آواره ام	من لە پێش موساوە، ئاوارەم
پیش از مسیح به صلیب کشیده	پێش مەسیح، من خاچم
و پیش از قریش زنده به گور	پێش قوڕەیش، من زیندە بە چاڵ و
پیش از حسین مرا سر بریده اند	پێش حوسەین، من سەری بڕاوم
پیش از حسین من را سر بریده اند!	پێش حوسەین، من سەری بڕاوم