نمی دانم چقدر میخواهم زندگی کنم. چند سال دیگر. کلیت داستان را که نگاه می کنم، ماه و هفته و روز و ساعت آنقدر بازه های کوچکی به نظر می رسند که گذشتشان را نمی شود حس کرد.
قبل تر ها گاهی صرف تعداد زیادی ماه برای ایجاد یک تغییر در زندگی یا چیزی شبیه سرمایه گذاری بخشی از عمر برای بخشی دیگر را تا حدی منطقی می دانستم. حالا چند سالی است که ایمان دارم تلف کردن همین بازه های کوتاه مدت برای دستاوردهای آینده آن قدرها هم منطقی نیست مگر این که آدم حساب و کتاب هایش را بکند و شکلات های شیرینی را گاهی در دوره ی رژیم های لاغری اش کش برود!
ماهی که گذشت برایم ماه پر اتفاقی بود. فراون برگ را ترک کردم و آپارتمان کوچکی در لیتزن اجاره کرده ام. ماشین قدیمی روبرت را قسطی خریدم. همین دو مورد برای کسی که در سال اول مهاجرتش است کلی اتفاقات جدید با خودش می آورد. یک دوره سیستم مانیتورینگ در آردنینگ با رولند و یک دوره با فیلیپ در کرواسی برای شرکت قبلی ام در تهران برگزار کردیم. که رفتن به کرواسی اولین سفر ماشین جدیدم به حساب می آمد. تست کارخانه ی یکی از پروژه های لیبی را انجام دادیم. کوه روبروی آردنینگ را با الکس تا نزدیکی های قله بالا رفتیم. دو بار با دو چرخه از آردنینگ تا ادمونت و یک بار از فراون برگ تا لیتزن رکاب زدم. دو بار در استخر طبیعی فراون برگ دسته جمعی با دوستانم شنا کردیم و والیبال و تنیس روی میز بازی کردیم. یک بار هم با رولند و محسن برای شنا به آلپن باد لیتزن رفتیم. برای درست کردن اتاق جدید خانه ی مارتین سه روز در مرحله پی سازی کمکش کردم و ...
نوشتن گزارش های ماهانه برای پروژه های شرکت را همه انجام می دهند. اما گاهی یادمان می رود به خودمان گزارش بدهیم تا بفهمیم چقدر زندگی کردیم و فکر کنیم که چقدر ممکن است وقت باقی مانده باشد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر