Without looking, we have filled the world with our photos. Full of the images which we've never seen. Without gazing at the world. Then we stare at them for hours. We have given our eyes to others and now we don't remember our past. I see the green landscape in front of my apartment in Austria with my right eye and my left eye looks at the crowded alleys of my father's house in Kurdistan. But in my imagination, in a summer evening, I'm walking on Valiasr street in Tehran. Who can look at the world through my eyes?
جمعه، شهریور ۰۸، ۱۳۹۸
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
خداحافظی خوب
مسعود فراستی منتقد سینما یه جایی می گه: باید خوب خداحافظی کرد. یعنی باید خوب کات داد. چه خداحافظی با زندگی. چه خداحافظی با یه دوست. با یه آد...
-
کوه های خرداد هنوز برف دارند اما گندم های کم رمق امسال دارند کم کم زرد می شوند و برفِ یکریزی که می بارد نگرانم می کند. از خواب که بیدار م...
-
حلزون ها هر روز صبح که از خواب بیدار می شوند می دانند که شب های فردا هم بی خانه نمی مانند و هر چه جان بکنند هم خانه هاشان دو تا نمی شود ...
-
سلام آقایِ پدرِ دختر. پسرمان را به غلامی آورده ایم که اگر مشکلی در وصلتِ مابینِ دو طایفه نیست اجازه بدهید دستِ دخترتان را برای پنجاه شصت سال...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر